Dag 3: E6

Gisteravond hadden we nog een leuk avontuur op de boot. Iets met wel de trap vinden, maar niet het juiste trappenhuis. Nadat we de ruwe versie van ons verhaal hadden ingetikt (Sabine tikte en ik dicteerde), leek het mij leuk om nog even naar de muziekquiz te gaan. Sabine leek het iets minder, maar wilde wel even mee. De quiz zou om 21:00 uur beginnen dus om 20:58 uur stonden we met de schoenen aan om te vertrekken. Nu was de deur aan het einde van onze gang open en konden we zo het dek op. Dat leek ons wel een leuke korte route. Wij door de deur, trappetje omhoog, stukje doorlopen, weer naar binnen, trappetje omlaag (we moesten naar dek 7) en bij dek 8.... konden we niet naar binnen. Maar we moesten toch naar 7 dus wij weer een zakken. Wat denk je? Ook hier konden we er niet in. Wij weer terug omhoog naar dek 10, daar een ander trappetje genomen,  vervolgens weer naar dek 7, de weg zoeken naar de plaats waar de quiz zou zijn en jawel, om even over negenen waren wij nog net op tijd voor de eerste vraag. Ik kon nog gauw een briefje scoren voor de antwoorden. Vraag 1: Hoe heet het huis van Elvis Presley? Ik wist het wel, maar ik moest heel diep graven. Pas na vraag twee, welk diertje behalve de kolibrie met Pocahontas meeging, kwam het antwoord omhoog. Graceland. Gelukkig had Sabine Pocahontas gezien. Dat was een wasbeertje. Racoon. Het was dus niet zozeer een muziekquiz. Zelf vond ik niet dat we het slecht hadden gedaan. 7 van de 10 vragen goed. De strijd ging tussen de Nederlanders, Zweden, Belgen en Duitsers. De Nederlanders waren behoorlijk oververtegenwoordigd en wonnen van de Zweden. Maar wij deden natuurlijk net of wij geen Nederlanders waren. We hebben vakantie nietwaar. Ik haalde nog gauw even wat heet water zodat we nog een klein kopje thee konden drinken voor het slapen gaan. Bij de hut aangekomen zag ik prachtig licht. Zonsondergang! Ik moest nog een foto maken van de bood met zonsondergang. Dat doen we elk jaar. Dus ik met de kleine camera gauw het dek op, maar op geen enkele manier is de boot te fotograferen met of de ondergaande zon, of zonder mensen op de foto. Ik heb wel mijn best gedaan en dus moeten we nog maar even kijken of er iets bijzit voor ons fotoboek dit jaar. Daarna ging ik maar snel terug de hut. Ik had het dek al minstens drie maal doorkruist. Sabine had haar pyjama al aan. We dronken een theetje en zij door het bovenbed in. Na mijn theetje heb ik mij ook maar omgekleed om heerlijk te gaan slapen.

Rond een uur of 5 werd ik wakker. Ik lag me daar een partij te hikken. Dat is een slecht voorteken, zeker voor iemand die weinig hikt. Gelukkig lagen de primatourtjes nog op het plankje. Ik bracht de laatste thee weg op onze persoonlijke vacuüm zuigende pot en kon daarna dat pilletje nog even nuttigen. daar sliep ik heerlijk op. Om 7:00 uur ging de wekker, Ik bedacht dat ik beter gelijk kon gaan douchen aangezien de ervaring heeft geleerd dat, wanneer er veel mensen tegelijk douchen op een boot, de douche vanzelf niet meer warm is. Nou de douche was zalig. Hierna ging ik mij aankleden. Op dat moment maakte mijn telefoon geluid. Heel raar, want alles stond uit. Geen roaming en geen mobiele gegevens. Ik kijk op de telefoon zie ik dat de mobiele gegevens weer aanstaan. Dat heeft dat stomme ding dus zelf gedaan. Ik heb namelijk een 'niet storen. stand van 00:00 uur tot 06:15 uur. Deze was aangegaan maar ook weer uitgegaan en dan schijnt dat ding dus zelf de mobiele gegevens weer aan te zetten. Er zuur, want op internationale wateren ben je klauwen met geld kwijt wanneer je telefoon gegevens ophaalt en ik had het uitgezet. Ik ben niet benieuwd wat de schade is. Terwijl ik water haalde voor de thee maakte Sabine het ontbijt. Yoghurt met fruit. Lekker. Daarna konden we het dek op. Het was prachtig weer. Overal hoorde je voornamelijk Nederlanders en er was al land in zicht. We mogen pas naar het autodek wanneer we zijn aangemeerd, dus was het helemaal geen straf zo in het zonnetje. We spraken Vlamingen. Zij gingen naar Värmland. Staf Coppens (een zeer bekende Vlaming) is daar een camping begonnen. Die was vol, maar ze gingen op een andere camping daar in de buurt kamperen. Of ik Coppens kende en of ik iets van de Vlaamse televisie had gezien. Nou daar kwam ik hoor met Down de Road en de Coppens die daaraan meedoet, Dieter, Ah Dier. Dieter schijnt de neef van Staf te zijn. Nu weten we weer iets, We kwamen onder een brug van 45 hoogte door. Het paste nog maar net. Toen de boot ging aanleggen zijn we de spullen gaan pakken en een nu-kan-het-net-nog gaan doen. Dat reist een stuk lekkerder. Nou, geen stress op de boot is prima, maar al die mensen die tegelijk het autodek op wilden was ook geen succes. Gelukkig hadden we het blauwe trappenhuis al snel gevonden. Sabine begon kribbig te worden en vond dat we gewoon een half uur hadden moeten wachten. Wij het trappenhuis aan de rechterkant omlaag. Twee getrappen later bleken we weer in te moeten voegen in de linker trap, want de rechter was dicht. Eenmaal op het autodek stonden we direct bij de Rio. We hoefden niet lang te wachten en konden toen het dek af. Baan 3. Dat was positief, we reden zo iedereen voorbij. Maar aan het einde moest voor de douane controle iedereen samenvoegen, dus van 5 banen naar een baan. Gelukkig deden ze allen steekproefsgewijs controleren. Nu konden we de E6 op. Op naar Oslo!

Het was heerlijk warm weer en al rap raakte we de Nederlanders kwijt. Het stomme was dat ik aan het nu-kan-het-net-nogje niet genoeg gehad bleek te hebben. Na de E6 een beetje geobserveerd te hebben ging ik er af bij Kode omdat daar een benzinepomp zou zijn  waar ik graag wat weg wilde brengen. We stonden in de rij, want er waren meer mensen die er zo over dachten. Sabine begon al over een kwartier vertraging en dat ze met zo'n rij achter zich wellicht niet zou kunnen plassen. Het grappige is dat we hier één toilet hebben voor zowel mannen als vrouwen. Volgens mij is dat in heel Zweden zo. Die vertraging daar kreeg ze gelijk in, want vervolgens zag ik dat de benzine hier niet zo heel gek duur was. Tanken leek mij dus een goede keuze. Ik moest van tevoren de pomp activeren met mijn pinpas, nu is mijn Zweeds niet zo goed en de uitleg in het Engels was ook niet zo handig. Ik kreeg het dus niet voor elkaar. Aan de vriendelijke vrouw binnen heb ik gevraagd hoe het werkte. Ze liep gelijk met me mee. Toen was tanken een eitje. Hierna zijn we weer op weg gegaan om door te rijden tot Nordby. We waren nu vlakbij de grens met Noorwegen en het leek ons verstandig om eerst eens wat te gaan lunchen. Natuurlijk kwamen wij zoals gewoonlijk niet op een idyllisch parkeerplaatsje, maar op een groot parkeerterrein bij een soort winkelcentrum. We hadden nog gekookt ei en een lekker broodje. Hierna nam Sabine het stuur over. Op naar Noorwegen. De grens zou precies op een brug liggen. Na de brug kwamen de borden Noorwegen, maar mijn telefoon heeft ze niet scherp kunnen fotograferen. We gingen in de rij staan voor de auto's die niets aan te geven hadden. Ook hier waren alleen steekcontroles. Nu moet ik bekennen dat we de aardappelen in de auto hebben liggen. Laten aardappelen nu toevallig dingen zijn die niet mee genomen mogen worden naar Noorwegen. Gelukkig had mijn vader al bedacht dat aardappelen gewoon piepers zijn en over piepers stond niets op het internet. Na, zonder enige moeite, de douane gepasseerd te zijn, appte ik naar mijn vader "De piepers zijn geland". Dat was natuurlijk codetaal om aan te geven dat de aardappelen zonder enig probleem Noorwegen waren binnen gekomen. Het was nog steeds heerlijk weer. We hadden een leuke radiozender gevonden in Zweden, die alleen maar oude muziek afspeelde. Deze mocht Noorwegen duidelijk niet in, dus ben ik maar weer op zoek gegaan naar de volgende radiozender. Nog steeds reden we op de E6. We mogen hier net zoals in Zweden 110 km per uur. Dat is een flinke meevaller wanneer je verwacht dat je overal alleen maar 90 km per uur kan rijden. Bij de Shell in Kløfta zijn we even gestopt. Even wat drinken, de benen strekken en ik durf het haast niet te zeggen... we hebben het tankstation nog even van binnen bekeken. De laatste 2,5 uur zou ik het stuur weer over nemen. 

De E6 veranderde van een tweebaansweg snelweg naar een wat kleinere weg waar je 90 km per uur kan rijden. We kwamen langs allemaal Olympische steden (in 1994 waren de Olympische winterspelen in Noorwegen) en al die plaatsen die we vandaag hebben gepasseerd zoals Hamer, Lillihammer en zelfs Ringebu hebben Olympische onderdelen gehuisvest. Dit wordt ook duidelijk aangegeven op de plaatsnaamborden. Grappig detail: Schilksee had in 1972 ook een Olympisch onderdeel, namelijk zeilen. We hadden het dus ook de Olympische route kunnen noemen. Na een poosje liep ook onze gezellige zender van de radio af. We kwamen door verschillende tunnels en bij één van de laatste tunnels wilde en de radio het niet meer doen ( daar ging Simply Red) én had de zon er de brui aan gegeven. Bij Gjovik, even hiervoor, was het al gaan spetteren. De auto kan nog maar één zender vinden en naar deze luisteren we dus. Aangekomen in Ringebu kregen we een rondleiding door ons gehuurde huisje (Klik hier voor het huisje). Het stamt uit 1860 en het is helemaal gerenoveerd in stijl. We kunnen kiezen in welke kamer we willen slapen, voor vandaag hebben we gekozen voor de blauwe kamer. Mocht dat tegenvallen dan hebben we nog keus uit twee andere kamers.