Dag 20: Geen hand voor ogen

Terwijl de veulentjes dartelen in de wei naast onze slaapkamer, schrijf ik het verhaal over vandaag. Vandaag begon al best vroeg, rond een uur of twee vannacht. Ik ben maar naar het toilet gegaan en vroeg me af waar de zaklamp was, aangezien ik die nodig dacht te hebben. Ik kon mijn telefoon niet gebruiken, want deze lag aan de andere kant van het bed op de grond en we hebben van onze slaapkamer een soort obstakelbaan gemaakt. Niet omdat we daar zin in hadden en wel van een uitdaging houden, maar omdat we nu eenmaal niet meer ruimte hebben voor onze spullen dan deze slaapkamer. In de gezamenlijke ruimte was het licht. De lampen van het sportveld buiten zorgen ervoor dat de kamer niet een zwart gat is waarin je over van alles struikelt. De badkamer was pikkendonker en daar heb ik voor de verandering dan toch maar het licht aan gedaan. Toen ik terugkwam ging Sabine ook. Dat gaf mij dan mooi de gelegenheid om met mijn telefoon nu wel in de aanslag in de blauwe rugzak even het zaklampje te pakken. Handig voor komende nacht. Omdat ik 's avonds mijn voet insmeer en er dan een klein sokje overheen doe die ik 's nacht weer uitdoe en waarmee ik Vlek dan blij maak met één sok aan z'n poot, leek dit mij de beste plek om de zaklamp te bewaren. Aankomende nacht is de lamp dus paraat. Na een boel gedraai en gedraal viel ik dan toch echt ergens een keer in slaap, zodat ik ook deze ochtend weer wakker kon schrikken van de wekker. Om 8:05 uur pakte ik de spullen om te gaan douchen. Oké, de handdoek lag in eerste instantie nog op het bed, maar Sabine was zo scherp om daar een opmerking over te maken zodat ik niet terug hoefde. De douche hier heeft zeker kracht, maar de douchekop heeft nog niet besloten welke kant ie op wil sproeien. Je moet dus wel erg je best doen om de stralen op te vangen. Toen ik mij aan ging kleden hoorde ik dat iemand bezig was de tafel te dekken. Ik maakte me al een beetje zorgen om Sabine, die echt niet met anderen die ze niet kent wil eten, maar deze zorg was onterecht want het was Sabine zelf die al had gedekt. Nu ging zij ook douchen. Ik had de douchekop expres richting de muur gedraaid zodat niet alles nat zou worden als ze de kraan open zou draaien. Dat was mislukt. De douchekop scheen uit zichzelf weer teruggedraaid te zijn en alles was zeikes. Daar had ze dan ook weer wat op gevonden. In de keuken liggen namelijk schone theedoeken. Nu eentje minder, want deze ligt in onze badkamer. Hierna hebben we lekker ontbeten, yoghurt met banaan en granolen, en daarna gingen we rustig aan eens kijken hoe laat we zouden vertrekken. Er was regen voorspeld, zo tussen de 72 en 98 %, en geloof het of niet de voorspelling klopte. Het was vies nat buiten. Geen probleem voor ons. Rons 10:15 uur gingen we naar de auto om op pad te gaan. Nu wil ik geen partypoeper zijn, maar ik lag vannacht dus wakker en zag zo vaak die tweede brug van gisteren voor me, de Lysefjordbrua, dat ik er gewoon klam van werd. Het is een gewone brug zolang je voor je uit blijft kijken. Kijk je maar enigszins schuin omlaag ben je de pineut.  (Hier denkt Sabine trouwens heel anders over). Even een paar feitjes over deze brug. Ze zijn begonnen met bouwen in 1995 en hij was klaar in 1997. Hij verbindt de gemeente Strand met de gemeente Sandnes. De hoofdoverspanning is 446 meter, de diepte van het dek is 2,7 meter en de breedte van de brug is 12,3 meter. De ondersteunende torens zijn 102 meter hoog en zijn gemaakt van gewapend beton . De brug ligt ongeveer 50 meter boven zeeniveau, waardoor er genoeg ruimte is voor de regelmatige veerdienst die onder de brug door vaart naar het dorp Lysebotn , gelegen aan het andere uiteinde van de lange, smalle fjord. (lang leve Google) Het gaat mij vooral over die 50 meter boven zeeniveau. Dat lijkt echt geen 50 meter, dat voelt ook niet als 50 meter, nee eerder het viervoudige hiervan. Ik vraag me ook echt af hoe ze die brug eroverheen gekregen hebben en wie er zo gek is geweest op deze hoogte aan dit bouwwerk te hebben gewerkt, maar dat terzijde. Vandaag kwam mijn nachtmerrie dus weer terug op onze weg naar Utstein. Dus ik zei tegen Sabine dat zei wel eerst het eerste stukje kon rijden, tot na de brug. Dan kon ik het wel weer overnemen in Jørpeland bij de benzinepomp. En zo geschiedde. Het regende en de wolk lag op de berg en op het water, het was sowieso een wonder dat we iets meer zagen dan het wit van de wolken en de druppels op de ruit. Vlakbij de brug zei ik tegen Sabine dat ze de brug echt heel goed kon rijden en dat ze aan de overkant naar rechts moest. Ik snel een foto maken en dan mijn ogen wel heel even dicht doen zodat ik deze ellende niet hoefde te zien. Natuurlijk had ik ze open en vroeg ik mij af waarom ik niet gewoon zelf reed. Met kloppend hart in de keel kwamen we over de brug. Sabine reed ons zonder enige moeite naar de benzinepomp. Wat een voordeel wanneer je niet bang bent voor hoogtes. Daar hebben we gewisseld. We dachten dat we door Tau zouden komen, maar daar gingen we de tunnel in. Ryfylketunnelen, 14,4 km lang eenrichtingsverkeer in de ene tunnel en voor de terugweg hetzelfde in de andere tunnel, goed verlicht en lekker berijdbaar. Na deze tunnel kwamen we boven op Buøy om daar bij de rotonde rechtdoor te gaan, zo de  Hundvågtunnelen (5,5 km) in. Deze tunnels waren goed verlicht. Je werd er ook niet afgeleid door de regen en het voelde als rijden op een lokale N weg op een mooie avond in het donker. In Stavanger, waar we uitkwamen, moesten we het centrum volgen en kwamen we zo weer in een tunnel (echt waardeloos verlicht) die ons aan de bovenkant van Stavanger er weer uit liet komen. Hier konden we verder richting Mosterøy, waar het Utstein klooster is. We zagen een parkeerplek voor het klooster in het dorpje Utstein, maar ook dat er 30 plekken bij het klooster waren. Daar gokte we dan maar op. Er stonden maar vier campers dus er was plek zat. We maakten snel een foto van het idylische uitzicht voor ons, water en eilanden in de wolk, en zijn toen uitgestapt. We moesten zo nodig en vroegen ons af waar het toilet was. Die had Sabine snel gevonden. Na een nu-mag-het-weertje zijn we eerst de gebedsruimte in gegaan. Hier werd uitgelegd hoe het klooster was gebouwd ontstaan, wie de patroonheilige was (St. Laurentius ), dat het een Augustijner klooster was, welke ordes er nog meer waren, wanneer het in welke handen was gekomen en wie het nu bezat. Hierna liepen we naar de ingang van het eigenlijke klooster. Hier kochten we kaartjes en gingen het klooster bezichtigen. Hierna zijn we nog naar het winkeltje gegaan met streekproducten. Het was exact 12:00 uur en de winkel ging net open.

Daarna zijn we naar de auto gelopen om door te rijden naar de vuurtoren. We wisten waar we moesten parkeren en voor het ford moesten we daar ook zijn. Toen we uitstapte liepen we zonder tas richting vuurtoren, maar we bedachten dat dit niet handig was wanneer we direct daarna naar het ford zouden lopen en hebben de tassen opgehaald. De tweede keer lopen richting de vuurtoren begon het te regenen, niet hard en het leek ook weer te stoppen. We maakten wat foto's en liepen terug. Toen we bij het hek stonden om richting ford te lopen (dat is waarschijnlijk het hele gebied daarachter) begon het ineens te hozen. Zeiknat waren we van die 50 meter naar de auto (deze 50 meter lijkt lang niet zover als de 50 meter van de brug hoog is). Als een malle hebben we de tassen in de achterbak gezet en omdat deze rio iets met bekleding heeft heb ik direct het laken op de stoel gelegd en Sabine de plastic tuinvervoerderszak die standaard in de auto ligt. We waren zo nat dat zelfs ondanks deze maatregelen de bekleding nat werd. Toen de regen iets leek af te nemen deed ik snel mijn regenjas uit en in de achterbak en pakte de kopjes voor de thee en kakemancake. Nu konden we picknicken in de auto. Sabine keek op de buienradar en er stond om 13:00 100% kans op regen. Nou, dat klopte. Ondertussen waren de ruiten volledig beslagen en door de enorme hoeveelheid regen hadden we anders ook niets kunnen zien. We waren omhult in wit. 

Toen het eenmaal wat zachter ging regenen hadden we niet meer zoveel behoeften om dat gebied van dat ford te lopen. We wisten dat er een kunstgalerie annex winkeltje was en zijn daar heen gereden. Hier hadden ze hele mooie spullen. Terwijl wij stonden uit te druipen konden we alles mooi bewonderen. Sabine zei dat ze vroeger een broek had met twee kleuren en dat ze die nu weer had. Licht voor en donker achter. Het duurde even voordat ik 'm begreep, maar ik had exact zo'n zelfde broek. Na de galerie ben ik naar het hotel gereden en heb Sabine getrakteerd op warme chocolademelk. Deze werd vers gemaakt van echte chocola. Hier konden we wat opdrogen. Helaas was er op het toilet geen föhn of blower. Op dit moment is de onderkant van mijn pijp nog steeds nat. We bedachten dat het wel lekker zou zijn om richting huis te rijden. Al met al best een prijzig tochtje (vanwege de toltunnel twee keer), maar zeker de moeite waard. We zouden stoppen in Jørpeland en daar bij de Kiwi pizza halen om in onze gezamenlijke keuken op te warmen. We waren nog steeds klam, maar voelde dit bijna niet meer. Onderweg had het flink geregend. Na de Kiwi stapte Sabine in aan de bestuurderskant. Ik nam plaats op de bijrijdersstoel en vlak voordat ze de auto startte vroeg ze of ik echt niet wilde rijden. Ik voelde me natuurlijk al een partypoeper en bedacht nu dat ik die angst dan maar even moest overwinnen. Sabine gaf aan dat het echt geen probleem was om te rijden, maar ook dat het rijden haar eigenlijk helemaal niets deed, ze zit er net zo lief naast. Ik was vastberaden om te gaan rijden. Het was geen brug, het was gewoon een weg door de lucht. Onderweg naar de brug vroeg Sabine zich af of alle hoogtes die ik tot nu toe had getrotseerd mij over de hoogtevrees heen hadden geholpen. Nou, nee dus. Volgens haar zou dat nu niet weer niet gebeuren. Achteraf bleek dat ze zo haar best deed om op mij in te praten omdat liever zelf had gereden dan naast iemand te zitten die vanmorgen as bijrijder nog haar ogen dicht wilde doen. We zijn keurig over de brug gekomen en kwamen tegen 17:30 uur aan op onze slaapplek. Ik ben direct de oven gaan voorverwarmen, want de lunch hadden we vandaag overgeslagen.