Dag 19: Rood

Vandaag hadden we geen wekker gezet dus waren we al om even voor zes uur wakker. Eerst maar eens voorzichtig van de trap af zonder te vallen. Het was licht buiten, al was dat boven niet te merken door de door Sabine zo vakkundig opgehangen molton onderlakens. Ik keek naar buiten in de hoop dan toch echt een hert te zien. Maar er stond niets. Ook Sabine kwam voor een plas. Ze had hetzelfde idee opgevat als ik en zag ook geen hert. Nog maar even liggen dan maar, het was toch nog vroeg. Om 8:30 uur moest ik er dan echt aan gaan geloven en dus sprong ik onder de douche. Hij was lekker warm, maar de straal had weinig druk. Er was wel iets anders met de douche en dat had betrekking op de kraan. Ik wist niet dat ik zo’n kraan nog betrekkelijk vaak raak. Hier, daarentegen, ben je er zo achter. Dat ding is echt gloeiend heet. Ik had binnen twee minuten al een rooie vlek op mijn rug en een rooie vlek op mijn arm en was er vandaag ook snel onder uit.

Nadat we hadden ontbeten, havermout met wilde perzik en abrikoos, en Sabine de auto al helemaal aan het inrichten was (ze weet tegenwoordig waar ik alles een plekje heb gegeven en wilde echt niet wachten tot ik zover was), zijn we vertrokken richting Fossanmoen. Dat is onze nieuwe bestemming. Het grappige aan de bestemming van vannacht en de komende bestemming is dat ik ze heb uitgekozen op twee bezienswaardigheden die we niet gaan zien. De ene is de Trolltunga, welke we al afgeschreven hadden toen we nog in Nederland waren en niet alleen omdat het een wandeling heen is van 7 uur. De tweede is de Preikestolen. Deze stond wel op het programma. Het is een route van 4 uur heen (terug zijn we meestal sneller), maar dat met zo’n 1500 anderen zien we niet zo zitten. Daarbij komt dat ik de wandeling niet erg vind, maar die enorme hoogte daarboven wel. Sabine ziet er vanaf omdat ze haar arm niet kwijt wil. Niet dat ze bang is dat die naar beneden zou vallen. Nee, ze is bang dat ik in zowel haar hand als haar arm zo hard knijp omdat ik zo bang ben voor de hoogte, dat deze straks niet meer werkt. Ik weet zeker dat we andere keuzes hadden gemaakt wanneer we hadden geweten wat we nu weten en wanneer we daarop onze bestemmingen hadden afgestemd.

We begonnen de reis vandaag iets later namelijk om 10:34 uur. We reden een klein stukje en kwamen toen hoog boven een water bij de fjord. Hier stond de mooiste regenboog ooit. Hij ging van punt naar punt, zo’n halve cirkel. Ik kon mijn ogen er niet zo goed vanaf houden, wat niet zo handig is wanneer je rijdt. Er waren geen parkeerplaatsjes waar ik de auto even neer kon zetten en dus maakte Sabine foto’s vanuit het raampje. Zo mooi als wij ‘m zagen is ie niet op de foto gekomen, maar de resultaten zijn wel heel mooi. Ik zag op een gegeven ogenblik wel een inhammetje, maar daar stonden alleen maar bosjes en Sabine heeft echt wel gelijk wanneer ze zegt dat het levensgevaarlijk en onverantwoord is uit te stappen. Zodoende reed ik een tunnel in, en weer uit. De volgende tunnel in, en weer uit. We reden de Nasjonal turistveg Ryfylke, de nummer 13. Dat ging best lekker. De weg was niet heel breed maar ook niet heel smal. Op sommige stukken leek het bijna wel de E39, maar op andere stukken was het echt wel smal en er waren ook stukken met s-bochten en passeerplekken. Nu moest ik over een brug. Niet zo moeilijk zal je denken, maar deze brug is zo hoog! Je moet een tunnel in en rijdt dan meteen daarna de brug op en weer een tunnel in. Met samengeknepen billetjes en rode handen van het knijpen in het stuur nam ik de brug. Daarna reed alles gestaag door. Op een redelijk smal stuk kwam een vrachtwagen mij tegemoet. Ik was gestopt. Met twee over deze weg kon wel, maar met zo’n brede vrachtwagen en mezelf? Ik had de auto behoorlijk dicht tegen de rots aangezet. Niet helemaal natuurlijk, een dingetje met de auto hebben we deze vakantie al gehad dus die kunnen we afstrepen. Nee gewoon echt wel dicht op de rand. De vrachtwachtwagen reed stapvoet langs mij. Ik had de spiegels al ingeklapt en het ging echt nog maar net. Dat was ook weer gelukt. Na nog wat stijgen en dalen en  stijgen en dalen en bochten links en rechts en nog meer bochten links en rechts in de vorm van een s en een smalle n en noem maar op kwamen we op een stuk waar Truus oranje en rood aangaf. Ik had wel al een bord gezien met wegwerkzaamheden. Nou die waren er ook. Er stond een mannetje met een spiegelei, alleen dit spiegelei had maar een kant en deze kant bevatte in het midden een rondje van rode ledlampen. Hij gaf het teken dat ik moest stoppen. Ik was de eerste in de file die achter mij ontstond. Vanaf de andere kant kwamen auto’s aan. We lopen hier nu zo 1 op 4 en dan heb ik het niet over mijn benzineverbruik. We stonden te wachten omdat er iemand op een grote wagen takken aan het snoeien was.

 Op het moment dat ik dacht dat wij wel zouden mogen gaan rijden, omdat er niets meer vanaf de andere kant kwam, gebeurde er niets. In zoverre niets, we mochten nog steeds niet rijden en na een minuut of twee kwam er een auto ons tegemoet die bij het werkverkeer hoorde. De auto werd voor mij gezet, dit kon omdat het spiegeleimannetje de pion had verplaatst. Vervolgens ging het spiegeleimannetje nog even gezellig kletsen met de bestuurder van de auto. Het duurde denk ik nog zeker vijf minuten voor wij mochten. Na deze snoeiwerkzaamheden en het passeren van het spiegeleivrouwtje kwamen wij al rap bij nog een spiegeleimannetje. Dit spiegeleimannetje had ook een spiegelbrilletje. Wij waren opnieuw de eerste in de rij van de file. Werkzaamheden aan de tunnel zo te zien. We hadden dit bedacht omdat wij voor een tunnel stonden. Ook hier leek het uren te duren, al gok ik dat het eerder tien minuten zijn geweest. Er kwam nog zo’n werkbusje aan die voor mij ging staan. Omdat het was gaan regenen deed het spiegeleimannetje de klep open zodat hij droog kon staan. Toen al het verkeer van de andere kant langs mij was gekomen, mocht ik wederom niet gaan rijden. Er kwam weer exact zo’n werkbusje met daarop, in het Noors Følg meg, op het moment dat deze bus ging rijden moest ik daar achteraan. Aan de tunnel waardoor ik reed werd niet gewerkt, maar er volgde een tweede tunnel waar een grote machine in stond. Na deze twee wegwerkzaamheden konden wij onze weg vervolgen richting het pondje in Nesvik. Hier bleken we nog 25 minuten te moeten wachten. Het was behoorlijk bewolkt en onderweg hadden wij ook regen gehad. Aan de overkant leek het ook bewolkt, met hier en daar een zonnestraal.

We stonden als eerste vooraan op het pondje. Het had geen zin om richting de salon te gaan aangezien we er binnen tien minuten zouden zijn. Aangekomen in Hjelmenland gingen we eerst kijken bij een hele grote stoel van een Noorse ontwerper. Daarna zijn we de fabriek in gegaan die is omgebouwd tot VVV, café en expositieruimte. Hier een klein rondje gemaakt te hebben en een boterhammetje gegeten te hebben zijn we de auto ingestapt richting de volgende bezienswaardigheid, de oude kerk ‘Gamle Kirkje’ in Årdal. Maar voordat wij daar zouden zijn zouden we nog even stoppen bij de plaatselijke bezinepomp, omdat er volgens de anwb-gids er hier ook streekproducten worden verkocht. Ik kan je vertellen voor die twee plankjes streekproducten hoef je niet perse naar deze benzinepomp. Nu scheelt het ook dat ik niet precies weet wat wat is, maar ik kon de hoop om hier iets te scoren voor de thuisblijvers laten varen. Nu door naar Gamle Kirkje. We kwamen aan en net op het moment dat ik een foto van het kerkje wilde nemen kwamen er twee mannen naar buiten. Toeristen. Ik wist het want ze stapten in een Volkswagen Golf met Duits kenteken. Ik liep naar het rode kerkje en hoorde iets piepen. Ik vroeg Sabine of ze het toevallig ook hoorde. Nou, dit was niet te missen, waarschijnlijk een alarm. Dus trok ik ook heel voorzichtig de deur van het kerkje open met in mijn achterhoofd de kans op een eventueel afgaand alarm. Dat gebeurde niet, maar ik was ook niet zo stoer als die twee Duitsers om zomaar naar binnen te gaan. Ik heb met de telefoon snel een foto gemaakt en heb geen idee of daar wat op te zien is. Vervolgens zijn we om het kerkje heen gelopen. Dit kerkje bestaat uit drie delen waarvan het oudste deel uit 16 nog iets komt. De anderen twee delen zijn er later aan vast gemaakt. Hierna reed ik met een koekje in mijn mond (Sabine vind dat ik die eigenlijk best eerst mag opeten voordat ik ga rijden) naar het nieuwe kerkje. Deze is wit en wij zijn hier niet naar binnen gegaan. Nu konden we door naar het volgende punt van onze sightseeing: Rotstekeningen in Solbakk. Deze prehistorische rotstekeningen bestaan uit zo’n 30 ingekraste boten en een stuk of wat zonnen. De tekeningen zijn, wanneer je heel goed kijkt, met rood getekend.  Onderweg zag Sabine iets vliegen. Soms is het zo onhandig dat je rijdt en dus niet naar boven kan turen. Zeearenden, twee stuks, Ik zag een bushalte en kwakte de auto er neer. Ze waren hoog, maar het waren heel duidelijk arenden. Ik pakte de camera, maar ze waren gevlogen toen de lenskap eraf ging. Met de camera’s los op de achterbank reden we verer, je weet maar nooit wanneer je weer iets tegenkomt. Nu begon de weg te dalen. Sabine gaf aan dat we ze waarschijnlijk niet meer zo mooi zouden gaan zien als op Runde en dat we best heel blij mogen zijn met twee zo hoog, maar ik zei dat je maar nooit kon weten. Ergens hoop ik natuurlijk ook gewoon een keer op dat perfecte shot met alle instellingen juist, mooie kleuren, vlijmscherp en in een geweldige actie. We reden door Tau, een flinke plaats wie weet komen we hier nog eens een dezer dagen. Ik vroeg Sabine nog of ze de krijtjes had meegenomen. Vergeten, dus wij konden geen rotstekeningen maken vandaag.. Daar aangekomen parkeerde ik achter een camper, stopte de grote camera in de fototas en deed hem op mijn rug, pakte de kleine camera en hierna liepen we over een heel smal paatje naar een grote rots exact tegenover de rots met de tekeningen. Ik maakte wat foto’s, stelde de iso bij, maakte nu betere foto’s en vervolgens klauterden we naar de rots met de tekeningen. Vanaf de rots waar we eerst stonden waren de tekeningen veel beter te zien. We liepen terug naar deze rots toen er wat gedoe was op een eilandje voor ons. Allemaal meeuwen begonnen te schreeuwen en vlogen op. Sabine zei: “Als er chaos is op het water, dan is er iets. ”Dat klopt, maar een orka? Dat hadden we allebei niet bedacht in een fjord. Ik dacht nog dat het dan wellicht iets van een vogel moest zijn. Sabine had dit ook al bedacht en zag als eerste de zeearend. Ik had de kleine camera in de hand en begon te schieten. Gelukkig zat de grote op mijn rug, Ik deed de rugzak af, geholpen door Sabine, gaf haar vliegensvlug de kleine camera over, had binnen luttele seconden de grote camera gereed en samen stonden we de zeearend te schieten. Nee, het perfecte plaatje zit er niet bij, maar wel weer een mooie timing, een goed moment, een mooie uitspraak, goeie observaties en een idyllische omgeving. Terwijl ik nog bleef wachten tot de arend terug zou komen, pakte Sabine de thermoskan en de vestjes uit de auto. Op de rots dronken we een theetje, tuurden we nog wat verder en voelden we ons zo rijk als wat. Hierna gingen we naar Jørpeland. We zouden hier naar de supermarkt maar enkele producten en we gingen toch nog zoeken naar iets voor de thuisblijvers, maar helaas ook hier niets. We hadden onderhand wel trek gekregen. Niet verwonderlijk met maar één mini sneetje Noors brood. Dus hebben we onszelf gekieteld met biefstuk met een lekker sausje.

Hierna was het nog maar 20 minuutjes naar onze eindbestemming. Gezellige bergweggetjes en een brug, de Lysefjordbrua. Deze is hoog! Bij aankomst moest ik moest de eigenaar bellen, want hij was er niet, en hij gaf aan dat we de sleutel uit het sleutelkastje moesten vissen en dat wij kamer 1 hebben. We hadden een iets andere voorstelling van het geboekte dan het in werkelijkheid is. Wij dachten iets met een eigen leefruimte, alleen een gedeelde keuken. We hebben een eigen slaapkamer en een aparte eigen badkamer met wasmachine (die al gebruikt is voor onze kleding) en al het overige is gedeeld. Nu is het gelukkig niet zo heel erg druk en dat scheelt.