Dag 1: Flits

Het dondert en het bliksemt. Nou ja, dat valt ook wel weer mee. Terwijl ik lekker zit te typen onweert het lichtjes buiten. Het zet maar niet door en dat terwijl dat voor de temperatuur in onze kamer in hotel Godewind best prettig zou zijn. 

Het duurde best even voor we eindelijk hier in Kiel aankwamen. Vanmorgen vroeg ging de wekker. Om 6:50 uur om precies te zijn. Ik heb altijd wat tijd nodig om even op te staan en aan te gaan zeg maar. Sabine niet, althans dat zegt ze zelf. Dat komt omdat zij gerust de wekker om 5:30 uur kan hebben staan en dan om 5: 45 uur wegrijdt naar het werk. Daar ontbijt ze dan, maar dat terzijde. Een hele prestatie vind ikzelf. Ik kan er voor de wekker best uit, maar als dat ding eenmaal gaat wil ik snoozen. En vandaag was ik al zo lang wakker. Dat komt door de ventilator. We hebben er twee, maar een van beiden maakt een wat lager, brommend geluid en daar kan ik dus echt niet door slapen. Sabine slaapt niet als ie uitstaat en dus was het al tippelend over de eigen wallen naar de badkamer. Mijn hersenen moesten nog wel aan. Toen dat eenmaal was gebeurd wist ik weer wat ik ging doen en in welke volgorde. De zakken moesten uit de vuilinsbakken, de laatste spullen ingepakt, de plantjes nog snel even water (ze staan weer keurig in de hal),  we moesten ontbijten, de koelkast moest leeg, de klokken stilzetten, de koelbox ingepakt en de auto ook. Nu was de auto gisteren al voor de helft ingepakt. Afgelopen week hoefde ik niet te werken en was ik al druk bezig geweest met de voorbereidingen: de wassen, dweilen, soppen, auto wassen van binnen en van buiten en zo verder. Gisteren hebben Sabine en ik nog vroeg de banden gepompt (ik ben altijd bang dat ik de piep niet hoor), heb ik olie gepeild en afgetankt. Na dus alles klaar te hebben vanmorgen, drie keer een 'nu-kan-het-net-nog' gedaan te hebben (zelf maar bedenken wie dacht twee keer te moeten) en gezwaaid te hebben naar de buurvrouw die ons nog even heel lief toezwaaide, zijn we om 8:30 uur vertrokken. Een half uur later dan mijn gewenste 8:00 uur, maar nog steeds binnen de richtlijnen van 'tussen acht en half negen'. 

We hadden bedacht dat we er dit jaar maar eens niet zo'n zeikverhaal van moesten maken. Dus dat wordt een leuke uitdaging tijdens het schrijven en dat kort de verhalen waarschijnlijk met een derde in zo zonder plasje hier en plasje daar. Nog voor we de A12 opreden was Sabine al tot de conclusie gekomen dat ze geen sokken in de boottas had gedaan. Ik had dat wel, en een korte broek. Deze zat bij haar ook in haar gewone tas. Maar dit hadden we nu toch niet nodig. We waren nog niet bij het bord Waddinxveen toen het begon te onweren. In de verte zagen we de flitsen, daarna kwam het met bakken uit de hemel, maar het reed nog best lekker door. Bij Utrecht was alles afgezet. Truus wist van niets. Wel kan ze snel een herberekening maken van de route. Het half uur dat we al achter de rug hadden kwam gewoon weer bij onze reistijd. We moesten om via Nieuwegein. Daarna konden we onze weg weer vervolgen op de A12. In mijn hoofd waren we in twee uur Nederland uit. Maar tijdens het rijden was er wat hinder in de vorm van buien. Niet gewoon een regenbuitje of een plensbui, nee hele wolkbreuken. De belijning was niet meer te volgen en ik was alleen maar bezig met de enorme laag water op het wegdek en hoopte vurig dat de auto niet ging drijven. Dat heb ik nog nooit meegemaakt, maar schijnt net zo'n effect te geven als glijden op ijs. 

Om 9:55 uur hadden we al drie flinke wolkbreuken achter de rug. Dus wij er maar heel even af bij de Shell bij Kootwijk. Net op het moment dat wij eraf gaan omdat de belijning alweer niet te zien was, werd het een stuk droger. Nu hoefden we niet, maar waren we er toch en dus gingen wij naar binnen om de thee van vanmorgen te lozen. Natuurlijk was ik vergeten om het kleingeld mee te nemen, ik heb euro's voor de collecte liggen, maar in mijn portemonnee zat ook nog wel een zwikkie klinkende munten. We konden deze alleen niet gebruiken, omdat we hier alleen via contactloos betalen naar binnen konden. Dus wij de 2theloo-kaartjes bij de kassa gekocht. Daarna zijn we weer vrolijk verder gereden. Ik wilde echt wel Nederland uitrijden en daar hebben we dus ongeveer 30 minuten langer over gedaan. Sabine begon zich al af te vragen wanneer zij nu eindelijk mocht rijden. Dat was bij XXXLutz Salzbergen. We voelden nog steeds geen aandrang en dat was maar goed ook, want uit ervaring weten we dat HET hier niet echt schoon is. Wel hebben we daar nog even een theetje gedronken en twee broodjes ei gegeten.

Sabine bofte. De bui leek ons in te willen halen, maar wij bleven hem voor. Ze was erg blij dat ik die wolkbreuken had gereden. Ik daarentegen was erg blij dat zij nu de files reed. Ze vielen best mee, want het reed. Tijdens het rijden was ze heel complimenteus dat ik zo heel netjes stil kon zitten. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik me kapot verveelde en dus mijn best deed om dat niet te laten blijken. Ik was maar druk met de radio aan de slag gegaan en zocht uit welke artiesten de oude plaatjes nu weer hadden verminkt, of welke artiesten gaaf eigen werk hadden gemaakt. Natuurlijk had ik wel willen rijden, maar ik gunde Sabine ook haar twee uur. Vlak voor we zouden gaan wisselen zag ik op de anwb app dat als we een afslag eerder af zouden gaan we goedkoop konden tanken. Zonder morren (al dacht ik hier en daar bijna een rookpluimpje bij Sabine te zien ontsnappen) volde Sabine mijn aanwijzingen. Die wolkjes zijn nooit gekomen. We vonden rap het tankstation met gigantisch veel pompen, 4/5 van die pompen waren afgezet. Dus bleef 1/5 over. Ik zet mijn auto bij de pomp en vroeg mij af waar ik mijn kaart moest instoppen. Achter mij, aan de andere kant van de paal, stond een oudere meneer. Dus ik zeg: "Guten Tag, möchte ich Sie fragen?" Nou, dat Duits van mij moet niet alleen worden opgepoetst, maar gewoon uit een krater omhoog getakeld worden. Met mijn houtje-touwtje Duits kwam ik er wel. Wat blijkt: je kan hier alleen maar betalen met een speciale kaart, op het 4/5 deel dat was afgezet kan je betalen met je pinpas, maar niet 'am Wochenende'. Dat was jammer, maar niet onoverkomelijk. In principe kunnen wij naar Kiel op deze tank. Hier hebben wij geruild van plek en ben ik vervolgens doorgereden naar het grote tankstation; Serways Raststätte Grundbergsee Süd. Ik was echt trots op mezelf dat ik niet super geïrriteerd was. Sabine was ook heel trots dat zij ook niet geïrriteerd was. Sabine vanwege het abrupte afbreken van de weg en ik omdat het tanken niet was gelukt. Ondertussen was het buiten 31 graden. Ik hoorde mijn korte broek maar roepen vanuit de tas. Bij het tankstation aangekomen hebben we eerst maar eens wat oude herinneringen opgehaald aan de rij bij de 12 hokjes. We wisten zeker dat we hier al eens waren geweest, vorig jaar, want er hing daar ook een automaat. Het bewuste automaat waar ik vorig jaar nog zo verwonderd naar heb staan kijken vanwege de inhoud. Geen producten voor maandelijkse ongemakken, maar een butt plug, vibrator en condooms. Ik blijf het bizar vinden. Terug gekomen op de parkeerplaats zie ik Sabine haar broek oprollen. Dus ik zeg: "Pak gewoon je korte broek uit de tas". Vervolgens hebben we allebei onze korte broek aangetrokken. Daar hebben we nog een ice cappuccino en een cola genuttigd (lang leve de elektrische koelbox). 

Hierna mocht ik de weg weer op. Van vreugde heb ik even getest of mijn trouwe Rio nog iets harder kon dan 100. 130 redt het beestje nog makkelijk. Sabine vond me gelijk weer wat snel rijden, maar ik had gewoon lekker de vaart erin. Dat was maar goed ook, want we liepen al een minuut of 50 achter op het tijdsschema. Nog voor Hamburg moest ik eraf. Bij Hollenstadt hebben we een andere route genomen, zodat we 20 minuten konden inlopen op de wachttijd in de file. Op dit ommetje kwamen we langs een tankstation. Dus wat denk je...tanken! Hierna zijn we doorgereden en kwam Hamburg in zicht. Ondanks de temperatuur van 31 graden buiten (is het niet nat van de regen dan ben je wel nat van het zweet), daalde de mijne gestaag. Helemaal toen we bij Hamburg in mijn beleving zeker 50 minuten oponthoud hadden. In de Elbetunnel loste dit mooi op. Die file dan. Na de Elbetunnel was de zon zo goed als verdwenen en zag ik een flits. Geen onweer dit keer. Volgens mij reed ik echt 80 en volgens Sabine ook. Dat is maar te hopen, want ik keek echt niet met mijn leuke, stoere, kijk-mij-eens-lekker-rijden gezicht en in Duitsland krijg je dan letterlijk een prent (je eigen) toegestuurd. De bijrijder wordt geblurd. Daarna was het nog maar een uurtje rijden tot Kiel. Dat reed lekker door. We dachten nog wel een keer een flitspaal te zien, dus wij zaaien en lachen voor de foto. Bleek het een ander ding te zijn, 

Bij Kiel hebben ze wel een overschot aan verkeersborden. Snelheidsborden wel te verstaan. Dan weer 80, dan weer 100, dan weer 120, dan weer 100, dan weer 80, dan weer 60, dan weer 80 enzovoort. Om even over vijf kwamen wij aan bij ons hotel. Als ik het goed heb begrepen hebben we morgenochtend ontbijt tussen 7:00 uur en 10:00 uur. Er werd ons een restaurant aanbevolen waar we heerlijk schnitzel hebben gegeten. Daarna ben ik nog even met mijn voeten door de zee gegaan, heeft Sabine nog even op het strand gelegen en konden we de Stenaline voorbij zien varen. Het onweer heeft dus niet doorgezet, maar het lijkt wel al ietsjes koeler. Nog even bijkomen en dan kijken of ik net zo slecht slaap in de hitte als met een brommende ventilator.