Dag 26 Mazzel

Na een rustige nacht op deze drukke camping was ik om 6 uur alweer klaarwakker. Het was ook redelijk licht. Niet dat ik daar heel veel last van had, Sabine wel. Waar ik wel last van had was mijn nek. Dat heb ik nu al een paar dagen, maar het wordt wat erger. Ik gok gewoon een fototasdingetje. Hoe dan ook eerst even de lekkere straal erop gezet. Vandaag is een soort van rustdag. Officieel zou het plan zijn wandelen in Northumberland national park, maar wat is mis met in de buurt? We gingen zitten met onze telefoon in de hand en bekeken Google maps. Daar kwam een leuke route uit. We hadden wel bedacht om geen musea ofzo in te gaan. Het plan was om eerst te rijden naar Dryburgh abby, daarna naar Sir Willam Walace statute, gevolgd door Scots view, door naar iets met een kwartel, Leaderfooth viaduct, Melrose abby om dan te eindigen bij Tesco extra. Officieel was dat een ritje van 1 uur en 12 minuten. Dat moet te doen zijn.

We stapten in de auto en ik mocht de leuke eftelingroute rijden. Niet het sprookjesbos, maar de python of noem een andere achtbaan. We gingen veel omhoog en omlaag, heuveltjes, bobbeltjes. Vlak na één van die heuveltjes (hidden dips) stond een camera. Alle camera's hier hebben een zak over de kop, maar dat maakt niet uit. We zaten zo in onze eftelingachtbaan dat we:" handen in de lucht, lachen voor de foto" riepen. Natuurlijk hield ik wel de handen aan het stuur, anders zou het gevaarlijk zijn.

Hierna kwamen we alweer snel op wat smallere weggetjes die leidde naar de abby. De abby zelf hebben we niet gezien. Het moet een ruïne zijn. Natuurlijk hadden we 8,50 pond de man kunnen neerleggen, maar wij kozen ervoor om een kleine wandeling te maken. En dat alles in de zon. Dat is niet helemaal waar. De eerste drie minuten regende het een klein beetje. Wat een mazzel dat het regenen was gestopt. Hier in de omgeving staan trouwens allemaal vervallen abby's. Na onze wandeling, deels over privé terrein, reden we door.

Drie minuten later stonden we bij Sir William Wallace. Hij bewaakt de grens tussen Schotland en Engeland. Het enorme beeld kijkt ook naar de Engelse kant. We maakten een paar foto's en Sabine zei dat ze wel blij was dat hij een onderbroek aan had. Je kon bijna onder zijn rokje kijken. 

Vervolgens stapten we weer in de auto. Het was nog steeds droog en lekker weer. Daar hadden we ook een klein beetje rekening mee gehouden aangezien internet aan gaf dat het eerst een paar uur droog zou zijn en daarna zou gaan regenen. Vandaar eerst de buitenactiviteiten. 

Drie minuten later hadden we een prachtig uitzicht bij Scots view. We waren nog steeds alleen dus het voelde als een perfecte vakantiedag.

Nu was de kwartel aan de beurt. Voor we vertrokken zag ik heel ver, heel hoog, drie puntjes vliegen. Dit heb ik geprobeerd vast te leggen en ondanks dat de foto's niet goed genoeg zijn om uit te vergoten en op te hangen, het zijn nog steeds wat streepjes. Kunnen we wel zien dat het de visarend is. 

Ik had wel al gezien dat het een klein weggetje zou moeten zijn. Dat was het ook, een inimini boerenlandweggetje. Geen idee waar ik de auto had neer moeten zetten als er tegenliggers zouden komen. Natuurlijk konden wij geen kwartel vinden. We konden niet eens de auto uit. We zagen wel iets van een fazant, maar volgens mij was het dan weer een ander soort fazant en volgens Sabine moest die gewoon nog even groter worden. We zullen er nooit achter komen, want vastleggen is niet gelukt. 

Ik moest het weggetje uit, sloeg rechtsaf en reed weer precies dezelfde weg langs Scots view. Met het grote verschil dat ik nu al meerdere tegenliggers had gehad en er net een bus was geleegd met toeristen op het uitzichtpunt.

Nu gingen we door naar Melrose. Daar is het druk. Nog niet 'Pitlochry druk', maar zeker druk. Voor ik bij de parkeerplaats was, was ik er al voorbij. Alles is éénrichtingsverkeer. Dus ik moest nog een rondje Melrose. Toen ik weer boven kwam reed ik het parkeerterrein op dat helemaal vol stond. We gingen in de auto op zoek naar een ander parkeerterrein. Dus ik reed weer richting rondje Melrose, maar nog voor ik rechts af was geslagen reed er een auto weg aan de zijkant, naast de begraafplaats van de oude abdij. Ik heb 'm direct achteruit ingeparkeerd. Nu stond ik langs de straat, maar ik had geen idee of ik hier ook moest betalen. Sabine had een goed plan: ik kon het wel even vragen bij het winkeltje aan de overkant waar een ijsje voor stond. Gevaarlijk winkeltje. Ze verkopen daar ijs, fudge, chocola en nog meer lekkere dingen. Er was helemaal niemand in de winkel dus ik kon het gelijk vragen. Nee hoor, aan de straat parkeren was helemaal gratis. Hadden we weer mazzel. We stapten uit en gingen een stukje lopen. Natuurlijk met ons broodje voor de lunch.

We kwamen door het Nutwood. Zien we plotseling twee eekhoorns, grijze pluizenbollen. Die horen hier dus niet, maar blijken nu toch een algemeen soort in het VK. Ze komen eigenlijk uit de VS en Canada. Ik lees net dat de grijze eekhoorn sowieso de rode verdringt en een dodelijk virus bij zich draagt. Ze willen ze hier ook kwijt.

Nu liepen we door, nou, dat is ook niet helemaal waar. Sabine ging nog twee broodjes smeren voor ons, toen er natuurlijk weer iemand met een hond aan kwam. Al zat deze wel aan de lijn. Het was hond nummer drie in 10 minuten. Ze was er helemaal klaar mee. Ik denk dat ze dat beneden in het dorp ook hebben begrepen. En dus liepen we met broodje in de hand naar de winkelstraat. Dat is de straat die ik al een keer had gepasseerd in mijn rondje Melrose. Onderweg zagen wij het bordje met station. Dus wij daar heen. Het was nu een casino. We zagen een trap die inderdaad leek op een stationtrap en we liepen omhoog. Boven was inderdaad een soort van perron, maar daar kwamen nu deuren op uit. Daar naast was een lange grindstrook. Ik vroeg me hardop af sinds wanneer de trein daar niet meer reed. Volgens Sabine was dat het moment waarop ze de stenen hadden neergelegd. Ik heb het even opgezocht en het station was in gebruik van 1849 tot 1969. Op de Waverley route.

Nu ging ik weer zingend de trap af, werd ik gelijk door een bouwvakker aangesproken of ik een goede dag had. Nou, dat had ik, want we hadden hartstikke mazzel. Nu liepen we nog even langs de winkeltjes. Dit voelt als Wassenaar. Daarna gingen we een ijsje halen bij het winkeltje waar ik had gevraagd of ik kon parkeren. We hebben nog even buiten op het bankje gezeten, maar toen die op was werd het tijd om te gaan.

We zagen de donkere wolken al dichterbij komen. Op naar de Tesco extra. Ik had gelezen dat die enorm is en ik gok dat het op zo'n Tesco als in Frankrijk lijkt. Daar noemen ze het Super Marche. We bleven nog even in de auto, het regende veel te hard. Hierna gingen we gauw naar binnen. Wij stonden buiten op een parkeerterrein, maar als je met je gezin was of invalide bent, parkeerde je onder de Tesco. Sabine pakte beneden al een wagentje en stond geduldig te wachten op de rolband voor we boven waren. Ik vroeg me af waarom we in Engeland ook aan de rechterkant omhoog moesten en Sabine vroeg zich af waarom die roldingen thuis niet tegen ons aan kletsen. Als je aan het eind van de rollerbaan bent geeft een stem aan dat je moet oppassen. 

We hadden bedacht alle paden te nemen, cold turkey de hele winkel. Om 14.07 uur liepen we met het karretje door de hekjes de winkel binnen. Wat een gigantische winkel. We begonnen dansend, maar we zagen wel dat de gangpaden tot en met 38 gingen en dan was de kledingafdeling nog geneens genummerd evenals de Blokker Afdeling. Als je denkt dat een park groot is, wanneer je er met een klein rondje minstens 38 minuten over doet, kun je je wel voorstellen hoeveel minuten we hebben gedaan over de Tesco.

Hoe dan ook ik begon dansend op de blokkerafdeling. Sabine deed leuk mee. Ze had er zin in. Vervolgens danstte we door via het speelgoed, langs het café door het schrap met de pilletjes, zalfjes, potjes langs de apotheek naar de groente. Één ding wat ons de hele vakantie al is opgevallen of moet ik zeggen tegenvallen, is dat ze geen witlof kennen in de winkels. De Britten vinden het gewoon niet lekker. Wij wel, dus ik denk dat als wij thuiskomen het eerste wat we gaan halen, de witlof is. Via de groente, het vlees, de yoghurt, het brood, de drank en nog meer drank en nog meer drank (ze verkopen hier van wijn tot wisky) de frisdrank, snoep, koek, ontbijtjes en als laatste toch ook nog de kleding gingen we in de rij staan bij de kassa.

Daar zat een aardige dame. We hadden de boodschappen in tweeën gesplitst. Een deel dat we contant gingen betalen en een deel dat we gingen pinnen. De vriendelijke dame gaf aan dat ik de kaart niet zomaar aan een ander uit mocht lenen. Toen ik aangaf dat het allebei mijn boodschappen waren, maar dat we weer naar huis moesten, snapte ze het. Ze begrepen ook echt wel dat als we alleen maar van Schotland naar Engeland zouden gaan we al een probleem konden hebben aangezien veel Engelse winkels nog steeds geen Schotse ponden aannemen. Maar goed, in Nederland hebben we er ook niets aan. Na 1,5 uur liepen we de Tesco uit. Een record voor ons, maar wel leuk. Toen we naar buiten gingen was het weer droog. Hadden we weer mazzel. 

Nu mocht ik terug over onze gezellige eftelingweg en ik had er zin in. Eerst passeerden we het station van Melrose.  Van de andere kant, goed te herkennen ook, we hadden daar al gestaan. Daarna de heuvels. De laatste keer deze weg, dat is dan weer wel jammer. Rond vier uur waren we thuis. We pakten de spullen uit de auto en liepen naar binnen. We waren nog geen twee tellen binnen toen we een enorme wolkbreuk hadden. Hadden ee alweer mazzel. Het regent nog steeds. Ik hoop dat het over 1,5 uur even droog is zodat ik al een deel van de auto kan inpakken voor morgen. Bijna alle tassen. Staan al klaar. 

Morgen als we opweg gaan naar de boot doen we net zo'n soort ronde als vandaag, alleen wat kleiner.