Dag 11: En door....

Gisteravond was best een latertje geworden. Sabine had nog wat voor mij ingetypt (dat kan zij sneller dan ik) en is toen lekker naar bed gegaan. Ik heb het verhaal nog even gecontroleerd en kon toen lekker onder de douche. Het was dus ergens tussen 00:30 en 00:45 uur dat ik het bedje inkroop. En er weer uitging om de voordeur te controleren. Daarna voelde het alsof ik lag te deinen op de golven en ben zo heerlijk in slaap gevallen. Gisteravond hadden we nog zoiets mafs meegemaakt. Eergisteren hadden we Frits de fruitige meeuw al zien zitten. Eerst op het bankje bij ons tafeltje (alsof ie met ons met ons wilde picknicken), vervolgens ongeduldig op de tafel en daarna weer op de grond. Nu was Frits er weer. Wij negeren dit soort vrolijke Fritsen, al was het alleen maar omdat ik meeuwen niet echt vertrouw. Terwijl Sabine voor mij typte dacht ik te horen dat er ergens werd geklopt. Wij kennen hier verder niemand dus dat was zeker niet voor ons. Maar ik hoorde het weer, en weer , en weer, en harder en harder. Dus ik dacht dat er wellicht toch iemand voor de deur zou staan. Aan de kant van de zee, bij onze achterdeur dus. Ik sta op van de bank terwijl Sabine nog driftig aan het tikken is en kijk naar ons deurtje. Staat vrolijke Frits daar gewoon te kloppen of z'n leven ervan af hangt! Nou mooi niet he? Frits had dat snel door en is toen afgetaaid. 

Vanmorgen om 7:45 uur ging de wekker. Niet de mijne, die had ik niet gezet. Ik lag nog half in coma en hoor Sabine zeggen dat zij er anders wel even eerst uit zou gaan om te douchen. "Dat is prima", zei ik en Sabine vond dat eigenlijk wel een beetje een raar antwoord van mij. Ik ga eigenlijk altijd als eerste op. Nee, ik ben nooit als eerste klaar, maar dat is een heel ander verhaal. We stonden dus op en toen ik klaar was met douchen en poetsen was de havermout ook klaar. Lekkere dikke, daar kunnen we zo de hele dag mee doorkomen. Ik haalde de auto en zette deze achteruit in de buurt van ons appartement (helemaal voor je appartement kan niet als je niet illegaal door paaltjes wilt rijden en dat wil ik niet). We hadden de tassen namelijk na het ontbijt vlot ingepakt en nadat ik een wc rol was gaan halen (het laatste papiertje was toch echt wel opgebruikt en we moesten toch nog wel even voor we weggingen) en mijn  wc ding had gedaan kon ik de auto inpakken. Het lijkt minder dat er mee moet en dat is raar. Ik zette de auto weer op de parkeerplaats en liep terug richting het huisje voor de fototassen, de sleutels voor het uitchecken en voor het uitwringen van de blaas. Ik sprak op weg naar het appartement nog even met de vriendelijke dame die ons ook ons appartement had laten zien. We hadden het over het uitzicht en over de zeearenden. Zij woont niet in Runde, maar waar zij woont zijn ze ook en zij zou zeker haar hondje niet alleen naar buiten laten. Dat snapte ik. We hadden het over de hoeveelheid Nederlanders die er waren in Noorwegen en zij vulde dat keurig aan met Duitsers die met meer zijn. Ondertussen was Sabine de zakjes al komen weggooien. Na een geanimeerd gesprek verlieten we dan toch echt het appartement om uit te checken en nog voor de laatste keer de berg op te gaan. Hier stonden onze Duitse vrienden weer. Ze gingen nu echt aan hun terugreis beginnen. Wij niet, Wij gaan door vandaag. 

Dus wij op weg naar de parkeerplaats voor de wandeling. We wisten wat komen zou, maar de klim blijft toch iets hijgerigs houden. Onderweg zag ik al drie arenden zweven. Daarna zagen we nog een jager en een leuk klein vogeltje. Dat kleine vogeltje werd direct mijn oefenobject in verband met de juiste afstelling van iso en sluitertijd. Bovenop de berg zagen we de arenden nog steeds. Ze waren best hoog, maar wij hadden wel bedacht dat als we hoger de berg op zouden gaan zij waarschijnlijk de andere kant op zouden vliegen. Niet om ons te plagen, ze hebben niet eens door dat we er zijn, maar omdat het nu eenmaal altijd zo gaat. Boven aangekomen hebben we ons gezeteld op een steen en zo zijn we de arenden gaan vastleggen. Ze waren eigenlijk best ver weg, maar trakteerden ons op een gave show, waarbij het leek alsof ze overgeeftechnieken aan het oefenen waren. En nee, ik bedoel niet braken. We hebben ongeveer een half uurtje veel te veel foto's geschoten en moesten toen echt weer omlaag. Vandaag was zo'n dag dat we het rustig aan zouden doen en dat we zouden genieten van alles wat we zouden gaan zien. Het eerste wat we zouden gaan bezoeken was het Runde Miljøsenter. Jawel, we gingen terug voor een cappuccino, iets lekkers voor Sabine en iets van cake of taart. Voor Sabine werd het Solo (een soort sinas) en we hebben een brownie en appelcake gedeeld. Hierna reden we rustig naar Hareid. Deze weg kenden we natuurlijk van gister. We hadden bedacht dat we vandaag niet moesten zeuren als we een picknickplekje zouden zoeken, alles wat mooi was zouden we gelijk aandoen. Onze eerste picknickplek was op de veerboot. Ik moest natuurlijk nog even een nu-kan-het-een-net-nogje en ging uit de auto met Sabine in mijn kielzog die het goede voorbeeld wilde volgen. Blijkt er een hele kantine binnen te zijn met overheerlijk gebakken worsten. Ik heb gauw de pas uit de auto gehaald en we hebben daar geluncht met een overheerlijk broodje warme lokale worst. Hierna konden we weer in de auto, want het veer was alweer bijna aangemeerd. Daarna verliep de reis ook voorspoedig. We kwamen bij een stadje en ik wist zeker dat ik dit stadje op de foto had gezet en wel gisteren tijdens ons bootreisje. Het was namelijk een inham en exact in het midden stond een wit kerkje. Dus Sabine heeft gelijk even gekeken en ja hoor, het was Stordal. Vervolgens zagen we ergens een uitzichtpunt. Nu hadden we natuurlijk beloofd om elk plekje te pakken, al was het alleen maar voor een foto. Dat hebben we gedaan. Sabine klom op een hoge steen (zelf ben ik te laf met die hoogtevrees) en heeft een foto van het dal gemaakt. Hierna kon ik weer de zoveelste tunnel in. We hadden bedacht dat, omdat we nu op een camping staan, we wellicht wat minder frequent onder de douche zouden springen. Ja, dat klinkt misschien wat vies, maar thuis douchen we ook niet twee keer per dag. Aangekomen op de camping moesten we eerst een telefoonnummer bellen. Hierna kwam een vriendelijk meisje naar de receptie en legde ons alles uit. Nu heb ik een plasketting, ook wel plaspas. En ja, waarschijnlijk douchen we hier ook wel twee keer per dag. We hebben namelijk een sleutelkaart waar 100 kronen opstaat. Van dit geld kun je douchen en de wasmachine gebruiken en met deze kaart kun je de ruimte van de toiletten, douches en wasmachine betreden. Het ziet er hier ontzettend schoon uit. Nu zijn er ook weinig mensen en de mensen die er zijn zijn volgens mij allemaal Noors. Er zijn ook maar een paar kinderen. De camping ligt aan de Valldøla en vanaf de camping kun je zo bij de rivier komen. Het is hier heerlijk rustig, al is Valldall zelf best wel toeristisch. We hebben daar ook verschillende winkels gezien. Vanavond gaan we vroeg de luikjes sluiten. Wellicht gaan we morgen naar Trollstig plateau. We gaan niet over de beroemde weg met haarspelden, want deze is afgesloten in verband met vallende stenen. Ook heb je kans dat we stoppen bij Gudbrandsjuvet. Hier is een café dat uitkijkt over de Valldøla. Verder moeten we maar kijken of we nog willen wandelen. Ik voel wel een klein winkelmomentje aan komen, al is het alleen maar voor het brood.