Dag 7: Tunnelvisie

Gisteren hadden we dus een rustige dag. Na het avondeten en het verhaal zijn we om 18:30 uur vertrokken, terug over de door ons al bereden E6, langs de afslag naar Snøhetta, naar Rullesteinen ongeveer 46 minuten bij ons vandaan. Hier zouden we elanden kunnen spotten. Het is vooral een plek waar mensen met een camper overnachten en er is een uitkijktoren en een waterplas. Dus wij turen over de waterplas of er al elanden gespot konden worden. Nee, niets te zien. Na een minuut of tien zijn we acht minuten verder gereden naar Fokstumyra. Hier is een natuurgebied met een vlonderpad en een kijkhut. De elanden schijnen hier samen te komen maar wel rond een uur of acht 's avonds of later. Je zou er nog veel meer kunnen spotten. Truus liet ons eerst al te vroeg afslaan. Niet dat wij dat deden, er was daar helemaal geen weg.  Na geparkeerd te hebben liepen wij dus over het vlonderpad richting kijkhut. Er liepen schapen met bellen om. Van die koeienbellen. Die hadden we 's morgens ook al gezien en gehoord bij Snøhetta. Ik dacht ook steeds iemand te horen fluiten daar, ik ging uit van een herder. Maar dat klopte niet, het was het jong van de goudplevier. Maar goed, hier liepen ze dus ook. Bij de kijkhut aangekomen ging ik naar boven, het was er afgeladen vol. Sabine was al aan het  mopperen dat ze daar dus echt geen zin in had en beneden zou blijven wachten.

Ik deed boven net of ik overal verstand van had en als mensen driftig naar een bepaalde kant begonnen te kijken deed ik dat ook. Ik zag werkelijk geen ene mallemoer. Ook de vogels die werden aangeprezen in de hut waren niet te zien. Al was het alleen maar dat het meertje daarvoor te ver weg was. Ik raakte in gesprek met een Duitser. Hij zag namelijk dat we dezelfde lens hadden. Na wat gefuisterd te hebben over de camera en dat hij twee uur eerder een eland had gespot en net een hert, appte ik Sabine dat ze echt wel boven kon komen. Zij had al kennis gemaakt met een schattig muisje en deze op de foto gezet. Ook had ze kennis gemaakt met de plaatselijke muskieten en een plekje boven leek haar daarom wel aardig. Ik had ook haar ogen wel nodig. Meestal is Sabine de zoekmachine en dan ga ik als een razende alles vastleggen. De kijker zit ook in haar tas. Na een half uurtje à drie kwartier gaven we er de brui aan. We moesten de volgende dag een lange reis maken en nog zeker een uur terug rijden. Toen we terugliepen naar de auto zagen we een fitis die zijn jongen wilde voeden. Na veel gedoe ging hij vlak voor ons als het ware de grond in. Zijn nest zat dus voor ons op de grond, maar wij waren stil blijven staan omdat we naar het beestje waren gaan kijken. Daarna stonden de schapen op het pad, maar gelukkig gingen ze vrijwillig van de vlonders af. We hoorden steeds geluid en konden niet thuisbrengen wat het was. Later kwamen we erachter dat we omhoog hadden moeten kijken. Wat we hoorden was "kek" met een Noors accent. Kek is het geluid van de havik. Vervolgens vloog een bijna witte blauwe kiekendief over. Dat was allemaal best heel mooi. Hierna zijn we weer teruggereden naar het eerste punt. Daar waren nu wel elanden. Twee wel te verstaan en niet bij het water, maar aan de andere kant van de snelweg. Sabine had contact gekegd met een stel dat in de toren stond. Zij waren wel met de muskosossensafari mee geweest en hadden waarschijnlijk dezelde twee ossen gezien als wij, maar vanaf een andere plek. Dat zeiden ze bij het zien van de twee vliegjes op de berg die ik had vast kunnen leggen. Hierna heb ik geprobeerd de eland vast te leggen, maar ik heb wat moeite met het vinden van de juiste balans in iso en sluitertijd. Daarbij kwam dat de eland best ver weg stond voor de 500mm lens. Dus niet heel mooie foto's, maar wel gespot. 

Hierna zijn we naar huis gereden en daar waren we om 22:45 uur. na een doucheje en een theetje konden de luikjes dan eindelijk dicht.

De nacht was wel wat beter dan de eerste nacht, maar het was nog erg heet en ik lag veel wakker. Dit betekende dat ik alsnog moe begon aan de rit. Sabine had iets beter geslapen, maar was ook wel wakker geweest vannacht. Om 9:30 uur reden we van de camping af. Het eerste uur van de weg kenden we onderhand op ons duimpje, zo vaak hadden we het gisteren gereden. Na 64 km zou ik gaan tanken bij de Uno X in Dovre. Dat was na ongeveer een uur. De route was wel aardig en vooral nat. Daarna ging Sabine even rijden. Natuurlijk klaarde het direct op. De omgeving is erg mooi en het voelt als rijden in een Märklin modelbaan. Je kent ze wel: een bergje hier, een boompje daar, een treintje en een tunneltje met daartussen een weggetje met een autootje (in ons geval eenRiootje).  We kwamen door rustige dorpjes en af en toe ook hele drukke dorpjes. De zon scheen volop. Sabine maakte nog even een kleine stop zodat ik een staafkerkje in Lom kon fotograferen. Daar was het dus echt mega druk. De hele tijd hadden we van die leuke picknickplaatsjes gezien en nu wilde Sabine wel ergens stoppen voor de lunch. Natuurlijk waren er nu niet meer van die leuke plekjes met mooi uitzicht langs de weg. Nu kwamen er helemaal geen plekjes meer langs de weg. Ik zei nog gekscherend dat we anders wel bij een kerkje zouden moeten gaan staan, maar dat ze hier niet overal kerkjes hebben. Op dat moment wijst Sabine mij een kerkje aan. Ik pakte m'n telefoon om er een foto van te maken, wat niet lukte (we hadden vandaag wel meer 'nessies'*), en zag toen dat we inderdaad voor die kerk wel even hadden kunnen stoppen. Gemist dus. Vervolgens zei ik dat het dan waarschijnlijk wel een benzinepomp zou worden. En dat kwam uit. We parkeerden de auto en gingen aan een picknickbankje zitten. We waren zeker niet alleen, hadden ook zeker niet het mooiste uitzicht en de zon was ook weg, maar we hadden ons brood en de heerlijke kipburgers van Sabine. Het brood daarentegen zag er nog prima uit, maar smaakte alsof het hier en daar kleurverschillen zou moeten gaan vertonen. Na een kleine plas (ik weet dat we het niet meer zouden noemen, maar het is nou eenmaal wat het is) nam ik het stuur over en gingen we verder. Ik was nog niet begonnen of het begon alweer te regenen. We reden nog steeds langs de Otta en wat is dat mooi om te zien met z'n prachtige kleur. Na verschillende mooie uitzichten (waar ik natuurlijk niet teveel naar moest kijken, want ik moest op de weg letten) kwam er een tunnel. Dat ding was zo donker, ik zag geen hand voor ogen. Het was ook nog een vrij smalle weg, zonder middenlijn. Nou geeft dat niet, maar als het betrekkelijk donker is en je zo af en toe verblind wordt door een tegenligger is een bredere weg toch echt wel prettiger. Na tunnel 1 kwam tunnel 2. Na tunnel 2 kwam tunnel 3. Na tunnel 3 kwam tunnel 4. En toen raakte ik de tel kwijt. De laatste tunnel die ik nam op dit stuk werd gevolgd door een hele zwik s-bochten stijl omlaag naar beneden. Geweldig! Maak me gek. Zeker nu we gehoord hebben dat de Trollstigen dicht schijnt te zijn in verband met vallende stenen. De tunnels waren behoorlijk intensief en ik had nu wel zin om ergens gezellig iets te gaan drinken. Wij en gezellig, dat belandt meestal langs een snelweg, maar dit keer zag ik een kerkje. Daar hebben we wat gedronken met uitzicht op ingepakte strobalen en het kerkje verstopt achter de bomen. Nu mocht Sabine weer rijden. Ook zij werd getrakteerd op tunnels. Na de vierde was ze ze ook meer dan zat. We waren blij met het licht aan het einde van de tunnel. We zouden nu bijna gaan wisselen, maar ik kreeg ruzie met Truus.  Hoe dat kwam? We zouden links bij de rotonde en toen Sabine vroeg of we echt naar links moesten (wat natuurlijk moest) keek ik op Truus en die deed echt heel raar. Dus ik liet Sabine nog een rondje rijden, maar Truus was nog steeds niet duidelijk en natuurlijk gaf ik toen aan dat ze de verkeerde afslag in moest slaan. We hebben nog nooit zo snel gewisseld van plek. Nu hadden we afgesproken dat we in een volgend dorp maar boodschappen moesten gaan doen. Sabine kan gelukkig wel goed overweg met Truus en dan tegelijk ook nog supermarkten opzoeken. We zagen dat in het dorp voor Runde wel vier supermarkten zaten. Op een gegeven moment moest ik weer een tunnel in, maar deze tunnel ging onder het water door. Het was 8% dalen en 8% stijgen. Bij het dalen wil ie altijd te snel en bij het stijgen krijg je 'm niet aangezwengeld. Nu heb ik het natuurlijk over mijn Riootje. aan het einde in de tunnel viel er een enorme druppel op mijn voorruit. Hierna kwamen we in een prachtig mooi gebied. Duidelijk aan zee met alle schepen, eilandjes in zee, gewoon prachtig. Daarna ben ik nog even gestopt om een foto te maken voordat we bij de supermarkt aan zouden komen. Na de boodschappen ingeslagen te hebben gingen we richting Runde. Zeer bijzonder is de ervaring om over een éénbaans brug te moeten. De brug gaat steil omhoog, je ziet niet wat er aan de andere kant is. Het voelt eigenlijk als opgetakeld worden in de achtbaan. Het enige wat je mist is het geluid van het optakelen, want daarvoor in de plaats heb je die klereherrie van je motortje die echt heel hard moet werken om omhoog te komen.  Daarna ga je net zo steil weer omlaag. Bovenop de brug is een passeer plek. Hier hebben we er twee van gehad. De laatste eindigde in een smalle lange éénbaans rijpier. Het was intussen prachtig mooi weer en het uitzicht adembenemend. Na de pizza zijn we nog een stukje gaan lopen en hebben we nog niet de ingang gevonden vanwaar morgen onze wandeling begint. 

Nu zitten we in ons luxe appartement in Runde. Morgen gaan we een pittige wandeling maken de berg op, om vogels te spotten. Het plan is om dat ook overmorgen te doen, In de auto hebben we vanmorgen voor dinsdag voor een hele boel centjes een boottocht geregeld van Ålesund naar Geiranger. Dit met de gedachte dat het dichtbij elkaar ligt en we dit zeker in drie kwartier konden aanrijden. We zijn er net achter gekomen dat we hier minstens twee uur over doen en met de ferry moeten. Dat wordt dus een hele vroege ochtend. 

* Nessie: een foto van iets willen maken vanuit de rijdende auto, maar dan de boom (of vangrail, struik, lantaarnpaal) ervoor vastleggen.