Dag 10: (Ont)haasten

Vandaag stond het Geiranjerfjord op het programma. Na goed alles uitgezocht te hebben konden we dan vandaag op pad. Om 4:45 uur gingen twee wekkers af, die van Sabine en die van mij. Om 4:55 uur gingen we eruit. We zaten al vroeg heerlijk aan de havermout zodat we om 5:50 uur konden vertrekken richting Hareid. Er waren maar weinig mensen op de been dus het reed lekker door. Volgens Truus zouden we er zo'n 46 minuten over doen. Rond 6:45 uur stonden we op het door ons uitgekozen parkeerterrein. Vol goede moed ging ik een parkeerkaartje halen. Ik druk op kort blijven, ik stop de kaart erin, ik druk op plus tot ik op het dagtarief van 136 kronen ben, vervolgens zeg druk ik op OK en dat apparaat geeft een code en vraagt of ik een bon wil. Nu zat de code me niet lekker. Op de bon stond namelijk iets als Ugydig Kvittering, kun autorisasjon en 136 kronen. Dalijk had ik niet betaald. Dus ik op zoek naar iemand die op dit tijdstip het bonnetje voor mij kon vertalen. Ik zag een vriendelijke buschauffeur. Hij gaf aan dat ik wel had betaald, maar dat ik de bon niet kon declareren bij de baas. Dat klonk misschien wel logisch, maar het voelde nog steeds niet goed en waarom zou je een bonnetje krijgen die je niet zou kunnen declareren bij je baas. Dus ik terug naar de auto. Er parkeerde een vrouw naast me, maar die had duidelijk een ochtendhumeur en zei dat het goed was, zonder te kijken. De vriendelijke man op het bankje gaf aan niet van hier te zijn en zo stonden we daar nog even. We waren in ieder geval ruim op tijd voor de boot die om 7:25 uur zou vertrekken. Sterker nog, dit kaartje had ik al om 6:51 uur uit het automaat getrokken. Je wilt op tijd zijn toch en zeker niet gehaast de dag starten. Hij kwam er al bijna aan. Toen zag  ik een vrouw die werd gebracht voor de boot en ik het vroeg het haar. Ze ging het helemaal uitzoeken en ondertussen meerde onze boot aan. Wat bleek, mijn voor gevoel klopte. Waarschijnlijk heeft het apparaat mijn bankpas niet geaccepteerd omdat ik geen v-pay heb. Dus ik als een malle rennen naar het parkeerautomaat met Sabine in mijn kielzog. De vriendelijke man zou de boot wel even tegenhouden. Met het pasje van Sabine was het zo bekeken. Zij heeft wel v-pay. Nog net op kwamen we op de boot. We kochten een retourtje (dat bleek te kunnen) en de vriendelijke man die ons het kaartje verkocht op de boot gaf aan er bij onze terugreis er weer bij te zijn. En zo gingen we geheel onthaast (en nog stijf van de stress) richting Ålesund. In Ålesund zit je zo. 23 minuten en dan ben je er al. Na aankomst zijn we direct richting de andere kade gelopen. Dat zou ongeveer 15 minuten duren, maar in ons geval kan het ook in 8 minuten. Sabine had het duidelijk op haar heupen. Ze vindt mij nogal traag in dit soort dingen. Dat is natuurlijk niet waar. Ik ben altijd op tijd en ook nu dacht ik dat we het makkelijk zouden halen. Dat klopte. Er stond al een klein clubje mensen te wachten op de kade. Nadat ene Joris ook zijn auto had geparkeerd, kon de boot met 5 minuten vertraging vertrekken. Het zou een lange zit worden. Op het dek was het best wel fris. Ik rende erover heen en weer om foto's te maken, terwijl Sabine het uitzicht van binnenuit bewonderde. De motor pruttelde luid hoorbaar en de audio guide was eigenlijk niet heel prettig om naar te luisteren. Op een gegeven moment deed Sabine een poging om toch een beetje uit te rusten door lekker op onze vesten te gaan liggen Ze zegt niet geslapen te hebben, maar heeft de binnenkant van haar ogen wel goed bekeken.

Na drie uur varen en heel wat foto's van bijzondere en mooie uitzichten genomen te hebben, kwamen we aan in het pittoreske dorpje Geiranger. Er lag een groot cruiseschip in de haven. We stapten op de kade en moesten eerst bijkomen van de massa mensen om ons heen. Overal waar je keek stonden toeristen. Je zou hier tot je verdriet nog niet gevonden willen worden. Geiranger bestaat eigenlijk uit een kerk, een paar huizen op de heuvel, twee hotels en een camping. Ik moet dan altijd aan een opmerking van Paul de Leeuw denken wanneer hij als Bob de Rooij alvast een voorproefje neemt op het bezoek van koningin Beatrix aan het dorpje Loppersum: "En toen sprak zij de onsterfelijke woorden: "God wat een leuk dorp!" " Dat gaat ook zeker voor Geiranger op. Omdat we het koud hadden gekregen van op het dek staan bij de bijzondere waterval, wilde ik Sabine trakteren op iets warms. Bij het hotel zag ik dat er binnen nog plek was, dus wij naar binnen om daar wat te gaan drinken. Nu was het onderhand lunchtijd (voor ons voelde het vanaf 10 uur al als lunchtijd) en die Angus burger zag er op het plaatje toch wel heel lekker uit. Zodoende hebben wij maar direct hier geluncht met ons avondeten. Hierna zijn we de heuvel opgelopen naar de kerk. Na een paar foto's gemaakt te hebben liepen we over de weg weer terug en kwamen we de Vlamingen die bij ons op het bootje zaten tegen. Zij doen Noorwegen geheel met het ov. We hadden het nog even over onze taal (wij vinden het Vlaams eigenlijk veel zuiverder en mooier dan het Nederlands) en over woorden die bij ons anders zijn dan bij hun. Grappig detail, het woordje straks betekent bij ons zo dadelijk, binnen afzienbare tijd en bij hun ligt dat moment een stuk verder in de toekomst. Wanneer zij tegen hun kinderen zeggen 'strakjes' betekent het eigenlijk dat ze het wel op hun buik kunnen schrijven, zolang duurt het dan nog. Hierna zijn we weer naar beneden gegaan. We hadden nog wel een poosje te overbruggen,. Na een galerie en veel winkeltjes met dezelfde toeristische meuk hadden we bedacht om het laatste kwartier te vullen met dat ene winkeltje dat we nog niet hadden gehad. Laten ze daar nu net  Lakrids by Bülow verkopen en dus stonden wij met twee potten in de rij. We hebben ze nooit gekocht, want er was een stroomstoring en aangezien wij geen bankbiljetten op zak hebben en wij alleen maar alles met pinpas doen (dit is zo ontstaan omdat je hier echt voor alles moet pinnen, zelfs voor het openbaar toilet) konden wij niet gepast betalen. Nu dus maar weer terug naar de boot. Bijna alle mensen gingen weer mee terug. Op het geronk van de motor lag Sabine al heerlijk te slapen. Toen ik een rondje over het dek liep langs de ramen zag ik dat een groot deel van de mensen een uiltje aan het knappen was. Zelf had ik ook moeite met mijn ogen, maar ik dacht dat ik het wel zou redden. Niets bleek minder waar. Sabine zei dat ik wel even tegen haar aan kon hangen. Opeens schrik ik van een klap. Dat bleek mijn telefoon te zijn die uit mijn hand op de grond was gevallen. Ik was duidelijk toch eventjes in slaap gevallen. Volgens Sabine was het wel iets langer dan eventjes, maar daar weet ik niets van. Hierna heb ik toch maar weer een poging gedaan om even mijn ogen te sluiten. En ja, die waren gesloten. Ik voelde dat de boot vaart minderde, schrok wakker, zat rechtop en zei: "We zijn er".  Klaarwakker en vol adrenaline stond ik al bijna met de tas klaar. Dat was natuurlijk niet waar, we waren er nog niet. We moesten nog een uur. Dit was het stuk waar de boot maar heel zachtjes mocht varen. Hierna heb ik de ogen maar niet meer gesloten. Ook Sabine heeft ze opengehouden. Hoe dichterbij we bij Ålesund we kwamen, hoe natter het werd. Om 17:30 uur meerden we weer aan. We stapten uit in een nat Ålesund en liepen terug naar de andere kade. Hier hebben wij nog onze lunch, bestaande uit een broodje ei, gegeten als diner. Ook had Sabine een lekker cola en ik een ice coffee. Om 18:30 uur kwam onze Fram expres ferry. Inderdaad, de jongeman had woord gehouden, ook hij stapte in Ålesund weer aan boord. In een minuut of 23 waren we terug in Hareid. Daar stond onze Rio al lang en breed op ons te wachten. Hierna zijn we weer naar Runde gereden. We hebben dit keer de Remøybrua en de Rundebrua gefilmd. Het was mooi om deze tocht een keer mee te maken, maar voor het dorp zelf kun je het net zo goed laten. Nu gaan we zo maar naar bed. Morgen inpakken en om uiterlijk 12:00 uur uitchecken. Hopelijk hebben we nog tijd om eventueel een zeearend te spotten, voordat we de 3 uur durende reis gaan maken.