Dag 28 file

Terwijl we al ruim 1,5 uur in de auto zitten te wachten, eerst een uur op het cardeck en nu al ruim een half uur hier voor de douane, hebben we  mooi even de tijd om iets op te schrijven. De grootste uitdaging nu is je niet te gaan ergeren dat je met acht banen door twee poortjes moet. Je ziet alles en iedereen wachten en enkele auto's kruislings naar een douanepoortje rijden. We zullen vandaag waarschijnlijk niet de laatste zijn, maar vier na laatste zou zo kunnen. 

We hadden een mooie rustige vaart. We moesten wel aan de vroege kant eten, maar dat hebben jullie al kunnen lezen. We gingen redelijk op tijd naar bed. Dat wil zeggen: we hadden alleen een bed dus daar zaten we op we wat liedjes te luisteren en een beetje kletsen. Toen werd het toch nog elf uur voordat we de pyjama gingen aantrekken. In de cabine naast ons was nog al een herrie, alsof iemand over zijn nek ging. Ik weet hoe beroerd dat voelt op een schip, maar we hadden echt een vlakke zee. Niet meer dan een windje van 14km per uur. Aangezien dit met tussenpozen de hele nacht doorging denken wij dat het of alcohol is of die man uit dat restaurant. Na een gebroken nacht was ik dus al heel vroeg wakker of moet ik zeggen ik heb heel weinig geslapen. Sabine ook. De wekker zou om 6.30 uur Engelse tijd en 7.30 uur Nederlandse tijd gaan. Een kwartier voor de wekker stond ik al onder de douche. Sabine precies zeven minuten later. Daarna konden we snel de tassen inpakken, yoghurtjes pakken en op zoek naar een plekje. Het was nog lekker rustig in de hal. We hadden een plekje voor het raam in de zon. Hier hebben we best lang gezeten. Toen ee het dek opkwamen waren we de havenhoofden al gepasseerd. De omroeper had gezegd dat het cardeck om half tien open zou zijn. Aangezien we nog met een koelboxdingetje zaten hadden we bedacht lekker vlot naar de auto te gaan. Daar waren we als één van de eerste beneden en de koelbox ging hartstikke vluchtig op zijn plek. Daarna moesten we wachten. Zeker een uur. Om in de volgende rij aan te sluiten. We moesten in de laan naast de motoren en fietsen. Zij mochten als eerste door de douane. Deze laan werd later weer aangevuld met andere auto's. Ik gok dat zij eerder mogen. Eigenlijk kan ik niet zoveel met dat soort momenten, je zit gewoon twee uur nutteloos te wachten. Dat denkt de Brit voor me ook aangezien hij zijn landrover al drie keer open en dicht heeft gedaan. Zowel de klep als de deuren en hij staat er ongeduldig naast te wiebelen. Dat ongeduld voel ik ook en om ons heen wordt het nu steeds leger. Om een lang verhaal kort te maken: we wachten nog even.