Dag 9: Turen

Gisteravond rond 20:30 uur zijn we wederom naar de parkeerplaats gegaan vanwaar we de tocht de berg op kunnen starten. Sabine nam ineens het rit aan. Alsof ze nooit last heeft van ademnood bij het stijgen ging ze de berg op. Als een jekko ging ze. Ik kwam daar iets minder vlot achteraan, maar als ik eenmaal een tempo heb dan loop ik ook gestaag door en zo bereikten we de plek waar de papegaaiduikers zaten. Er waren best wat mensen, maar het was niet echt megadruk. De meeste mensen gingen alweer weg. De man met de grote lens van vanmiddag was er ook. Wij schoven naar voren bij de rand waar de papegaaiduikers zaten. Sommige mensen hielden hun kroost niet goed in de gaten en ik hield mijn hart vast bij twee Italiaanse jongetjes die wel heel dicht op het randje zaten. Hun moeder daarna ook. Er zat een papegaaiduiker vlak voor ons. Niet dat het beest zich verplaatste of zo, maar je kon wel lekker even een foto nemen. Superleuk ze weer gezien te hebben, al blijft Sumburgh Head voor ons de meest ideale plaats om leuk foto's van deze koddige beestjes te maken. Sabine heeft ook naar hartenlust zitten fotograferen. De Duitse jongen die we tegen waren gekomen toen we op zoeken waren naar de Eland was er ook, evenals zijn vriendin. Tina heet ze. Zijn naam heb ik niet verstaan. Zij waren met het tentje en hij had die middag drie zeearenden zien vliegen. Nu waren ze er helaas niet. Volgens meneer Grote Lens  had er één een jan-van-gent gevangen. Ze hebben dus vast geen trek meer. Morgen gaan we de berg niet op dus ik denk niet dat ik er nog eentje kan schieten. Tegen 22:30 uur hielden we het voor gezien en begonnen we met de weg omlaag. Natuurlijk maakte ik aan het eind van het pad alweer een knieval. Een man die ons niet had ingehaald keek verschrikt om. Ik lachte en riep in mijn beste Engels dat ik zo altijd een leuke dag afsluit. Hierna zijn we naar huis gereden om vervolgens nog een theetje te drinken en lekker naar bed te gaan. 

Terwijl we het parkeren in Hareid aan het uitzoeken zijn aan onze picknickbank buiten ziet Sabine iets bewegen. Een zeehond! Ik gris gelijk de grote camera van tafel terwijl Sabine de computer binnen legt. Ik kijk en roep: "Ja hoor" en tegelijk denk ik: "Nee, een otter". Op dat moment hoor ik achter mij ook: "Nee, een otter". Als een malle haast ik mij naar de overkant van de weg om een paar foto's te nemen. Natuurlijk niet gelukt, maar het was zeker een otter. Sabine hobbelde erachteraan met de kijker, maar na drie keer z'n snuitje te hebben laten zien was het beest nergens meer te herkennen. Ik hoorde een plons en zie verderop een jan-van-gent het water in duiken. Ook een aalscholver zien we dobberen en duiken. Het is prachtig weer en ik zou willen dat ik mijn korte broek aan had. Die had ik vanmorgen aan want het zou lekker weer worden, maar toen ik buiten ging voelen voelde het windje wel fris en dus heb ik dat ding maar weer verwisseld voor een lange broek.

Vanmorgen hadden we geen wekker gezet. We houden namelijk een rustdag. Om 9:15 uur schrok ik wakker van Sabine die al haar spullen om te gaan douchen aan het pakken is. Hierna ben ik maar gaan douchen en daarna hebben we heerlijk ontbeten. We hebben vandaag maar een paar dingen op de planning: yoghurt en melk halen in Fosnavåg, langs de informatie hier bij de VVV om uit te zoeken hoe het zit met de ferry in verband met ons tochtje naar Ålesund morgen, eventueel alvast de tassen reorganiseren, de spullen voor morgen vast klaarzetten en een stukje lopen. Niets heel schokkends dus. Tijdens het ontbijt zei ik tegen Sabine dat ik het raar vind nog geen walvissen of zo gezien te hebben. We zitten toch net iets hoger dan Shetland, dus in theorie zou het mogelijk moeten zijn. Zegt ze: "Nee hoor, daar is iets.", op haar droogkloterige manier. Dus ik zeg: "Ja dag!" Blijkt ze bloedserieus te zijn. Ik heb het ook gezien. Het was minimaal, want het was ver weg, en ik heb 'm ook nog twee keer boven zien komen, maar ja, daarna was ie weer foetsie. Na het ontbijt zijn we de spullen gaan pakken om de boodschappen te halen en te gaan tanken. Naar Ålesund is toch wel een uur of twee en dan moeten we het veer hebben was ik achter gekomen. Ik heb geen idee hoeveel benzine mijn Riootje nodig heeft in de bergen en dus wil ik 'm even volgooien. We mogen de mooie bruggen weer over, de Rundebrua en de Remøybrua, en tussendoor hebben we een kleine tunnel. Na bij de Cirkel K getankt te hebben ( we rijden hier 23 minuten over 17,7 km) en bij de Kiwi de boodschapjes te hebben gehaald, zijn we weer het mooie weggetje teruggereden. Hier rijden we morgenochtend vroeg weer, maar dan naar Hareid. Na thuis te hebben gelucht heb ik vast de piepers gejast en gekookt voor vanavond. Lekker gebakken aardappeltjes met sla en kip. Na de lunch gingen we wandelen. Het was lekker warm geworden. Eerst maar even een deurtje verder voor informatie. De vriendelijke jongeman had nog een andere optie voor ons in petto. Aangezien wij in Ålesund geen auto nodig hebben omdat wij op een schip een reisje gaan maken, kunnen we ook met de Expressboot, ook wel speedferry. Hierop mag geen auto, alleen voetgangers. De reis duurt net zo lang als van Hareid naar Sulesund, maar we hoeven daarna alleen nog maar tien minuten te lopen en niet nog eens een half uur te rijden. Leuke optie dus. We moeten dan wel de boot hebben van 7:25 uur. Dat is tevens de eerste en aangezien de volgende een uur later gaat mogen we deze niet missen. Na een wandeling richting Rundebrua en terug zijn we thuis dus gaan zoeken naar het parkeren in Hareid. De jongeman gaf aan dat het met een app moet, maar ik ben erachter gekomen dat er ook gewoon een automaat staat. 

En nu staan we dus al een tijdje te turen over zee. Ineens ziet Sabine een vin. En ja hoor, een dolfijntje of naar wij vermoeden een bruinvis (Harbour porpoise). Ook hier heb ik foto's van geprobeerd te maken. Als ze al gelukt zijn is het alleen het mini vinnetje. Strakjes, na het eten, gaan we weer over het water staren.

Wellicht lukt het ook om de foto's nog van de camera's  te trekken. Morgen staat ons een mooie rit en een mooie tocht te wachten. Wat we niet mogen vergeten is de primatour.