Dag 15: Nattig

We hadden lekker geen wekker gezet en dus waren we om 7:00 uur al wakker. Er kwam al licht in ons huisje en dat betekent niets anders dan een loopje naar de wc en weer terug naar bed. Mijn voeten deden pijn en dus wiebelden mijn benen. Sabine vroeg waar ik last van had. Nou, mijn voeten dus. Volgens haar schijn ik de hele nacht door last van mijn voeten te hebben want die benen schijnen altijd te bewegen. Ik had wel een rare droom vannacht. Maar goed, dat terzijde. Mijn voeten deden dus zeer en zodoende ging ik rond een uurtje of half negen douchen. We zouden heel rustig aan doen vandaag. Ik spiekte even uit het raam en zag dat het nat was. Niet dat we dat niet wisten, het was voorspeld. Het zou ergens na een uur vijf of wel droog worden. Dus hadden we bedacht om eens aan de andere kant van de berg te gaan kijken hoe het weer daar was. Nu had ik op de app al gezien dat het daar ongeveer hetzelfde weer zou zijn, maar we wilden graag naar het staafkerkje van Borgund. Ik had in Nederland ook al een wandeling daar gevonden en die wilden we gaan lopen. Zodoende hebben we ons allebei in de wandelbroeken gehesen. In deze broeken blijf je lekker droog. Nou ja, best lang. Ook de wandelschoenen gingen aan en de fototassen stonden al klaar. Na het ontbijt keken we eerst even over het water. Zaagbekken dachten we te zien en aalscholvers. Dus wij naar buiten en ik natuurlijk met de grote camera. Wat jammer is met dat nattige weer, is dat je direct loopt te klooien met iso en sluitertijd. Nu weer dus. Terug in het huisje heb ik de foto's even van de kaart gehaald en daarna kon de reis beginnen. We deden er een klein half uurtje over en het was al behoorlijk druk. Ik zag een plekje (ik zag er zelfs twee) en wilde hier achteruit inparkeren. Maar de deuren van beide auto's stonden open en achteruit inparkeren was geen optie aangezien ze geen van allen van plan waren de deuren dicht te doen. Ik zag nog een plekje exact achter mij, daar dan achteruit maar in. Dus ik klooien (die lui wilden ook niet achter de auto weg dus draaien met de Rio werd wat lastig, en toen ik bijna ingedraaid was waren ze allemaal weg en heb ik de auto maar vooruit op het plekje gezet dat ik toch al in gedachten had. Hierna stapten we uit. Het was dan wel nat, maar niet koud en dus deden we de vestjes uit en trokken we de windjasjes (ook waterdicht) aan. We kochten binnen 2 kaartjes, deze is geldig zowel in het museum als in het kerkje, bezochten eerst het toilet en daarna het museum. Ik sta dan altijd een beetje opgefokt te lezen aangezien Sabine al drie rondjes heeft gelopen en gekeken. Zij is sneller omdat ze de rust niet heeft om al die teksten in het Engels te lezen. Duits kan natuurlijk ook en Noors, maar Engels gaat ons toch wel het beste af. Mocht ik een woord niet weten kijk ik gewoon snel even bij de Duitse omschrijving. Na het museum liepen we naar de kerk. We is in dit geval niet wij met z'n tweeën, maar wij en de rest van de personen behorende bij de auto's, campers en bussen op het parkeerterrein. Het regende en er lag schuim bij de plassen naast de kerk, alsof ie gewassen werd met zeepsop. We kwamen binnen en het was er pikkedonker. We mochten het hout niet aanraken en niet flitsen.  Nou dat moest wel gaan lukken. Na de kerk en de andere kerk wilden we de route Vindhella - Sverrestigen gaan lopen. We waren nog niet bij het begin of er kwam een hoosbui! Dus wij terug naar het bezoekerscentrum om even wat te drinken. Toen het wat droger leek te worden zijn we naar de auto gegaan. Sabine liet haar tas daar achter en ik nam gewoon alles mee. We aten snel een boterham en gingen op pad. Mijn tas was nu al meer dan nattig. Omdat het nu droog leek deed ik toch nog maar even de regenkap er niet omheen, wellicht zou het nog drogen. We begonnen de route met de Sverrestigen en nog een boterhammetje. Het bleek een leuke rondwandeling op de berg rond de bergtop Klanten, met af en toe stijgen en aan het eind enorm dalen. Ondertussen maakte ik nogal wat foto's en stopte dan steeds de telefoon weer in de rechter zak aan de zijkant van mijn broek. Op een gegeven moment voelde ik dat mijn been nat werd. Waarschijnlijk heb ik met al dat in en uit halen van de telefoon water in de zak gekregen en dat werd nat. Sowieso was mijn rechterbroekspijp flink nat. Ik gok omdat rechts de bosjes waren. Ook heb ik ergens water in mijn rechterschoen gekregen. Mijn sok voelde niet eens nattig , maar een beetje sompig. We moesten op een gegeven moment heel veel dalen en vroegen ons af of we wel het juiste pad hadden, maar Strava gaf aan van wel (mijn strava stond al aan vanaf het moment dat ik de auto uitstapte en heeft dus letterlijk alles mee gemeten van kerkje, museum, drankje, eten en nog veel meer. Hierna kwamen we bij Husum. Er was een waterval met vistrap en we liepen door naar de parkeerplaats waar we onze laatste boterham zouden gaan eten. Nu zouden we teruggaan en de Vindhella lopen. Deze gaat over Kongevegen, deze weg uit 1793 was de eerste rijweg voor paard en wagen tussen Oslo en Bergen. De weg was gebouwd in 1790 en had een helling van 25%. Dat trokken de paarden niet en in 1840 zijn ze de weg iets minder steil gaan maken, namelijk 20%. Nu mag je er allen nog op wandelen en zodoende zijn we na de boterham (miniboterhammetje) gaan lopen. Het was droog en dus deden we de windjassen uit. Eigenlijk was het al een poosje droog, alleen de planten waar we langsliepen waren nat. Ook mijn telefoon was niet nattig maar zeiknat geworden. Ik had 'm even afgedroogd en was gaan fotograferen met die van Sabine. Bijna bovenaan de weg kwam een vrouw met twee honden ons tegemoet en zij vroeg of ze ons er even op moest zetten. Altijd leuk, dus ik zeg ja. Sabine dacht daar eigenlijk anders over, maar kwam er ook leuk bij staan. Ze fotografeerde ons eerst met de weg boven ons en vervolgens met de weg beneden ons en vroeg of ik even kon kijken of het goed was. Ik kijken en natuurlijk was ik weer eens een propje, dus ik  vraag haar of ze misschien nog een poging wil doen en zeg: "I am a propje" Nu moest ze lachen en ze gaf aan dat zij dat probleem kent. Zodoende werd er nog een foto gemaakt. Ik weet niet of deze beter was, maar ik heb gezegd dat het er echt veel beter uitzag. Vervolgens legde ik wel even uit wat een propje was en vroeg haar wat dat dan was in het Noors. Dat wist ze niet, want ze was Duits. Toen ik vroeg of ik haar met haar honden dan even moest vastleggen op deze weg begon ze te lachen en zei: "No, I am a propje".

Hierna liepen we door. Het is dat Sabine zag dat het bordje naar de Kerk achter de afrastering stond, anders waren we echt veel later terug geweest. We liepen naar beneden toen we een boomklever zagen, omdat we achtervolgt werden door Fransen liep ik even door, maar toen we in een iets groter grasveld belandden pakte ik de camera en heb geprobeerd de boomklever te fotograferen. Vervolgens zijn we teruggelopen naar de auto en terug gereden naar ons appartement. Hier kon het natte spul uit. Mijn linker sok wat nattig en mijn rechter was verzopen. Deze hangen dus te drogen samen met de steunzolen. Hierna hebben we een lekkere rustige middag gehouden, want morgen gaan we naar Lysekloster. Dat is in de buurt van Bergen en we rijden er iets langer over, omdat we leuke bezienswaardigheden onderweg willen zien. Dat scheelt 1 tunnel. Verder komen we nog in twee tunnels van zo'n 16 km lang. Ook komen we op deze weg een geweldige haarspeldbochtenweg tegen van zo'n 20%. Helaas is deze nog niet zo lang geleden afgesloten voor al het verkeer. En nu schijnt de zon. Op naar een prachtige reisdag.